Korkular büyütüyorum...

Korkular büyütüyorum...

Ne bir çıkış var şimdi,

Ne bir kurtuluş!

Korkular büyütüyorum gözbebeklerimde.

Ya diyorum dönmezlerse,

Geceden uğurladığım akasyadaki kuşlar?

Ve elimde bir kap, bekliyorum kapının eşiğinde;

Aylardır beslediğim sarı kedi,

O hiç haz etmediğim komşunun suyunu içerse diye...

Tülünü bile çekmiyorum penceremin,

Ya diyorum koşuşturmazsa duvarlarda,

Pembe ile turuncunun gökyüzündeki nâraları?

Korkular büyütüyorum gözbebeklerimde!

Adını zikretmiyorum bile,

Lime lime oluyor ismin dilimde.

Ve konuşmuyorum güzel şeylerden,

Biliyorum ki kuşların kanadındaki hevesim,

Bir arsız kedinin akşam yemeği oluyor.

Sonra iyi ki diyorum,

İyi ki bir denizi yok bu şehrin!

Ölmek ağır basmaz da yaşamakla bir olsaydı ya,

Ne büyük çaresizlik olurdu...

Korkular büyütüyorum gözbebeklerimde!

Parmaklarım daktilonun en işe yaramaz yerinde,

Mürekkep öldürüp duruyor.

Ne söylesem sanki,

Bir boş yük treninin vagonunda gidiyor.

Kirpiklerim çok vakittir ıslak, ağzımı bıçak açmıyor.

Korkular büyütüyorum gözbebeklerimde!

Dizlerimde dermansız çocuklar yatıyor.

Ağrılar göğsümde sofralar kurmuş, davetler veriyor.

Günlerim bir ahşap havanda ezilip gidiyor.

“Böyle olmasaydı” diyorum,

Korkular büyütüyorum...

Erva Eroğlu